Kunstmatige intelligentie is niet langer toekomstmuziek. Ze beïnvloedt hoe we leren, werken, besluiten nemen en met elkaar omgaan. In klaslokalen, bestuurskamers en publieke instellingen verschuift de verhouding tussen mens en machine in hoog tempo. Niet alleen daar, maar ook thuis. De vraag is niet óf AI een rol speelt, maar hoe we er verantwoord mee samenleven.

In De kunst van samenleven met kunstmatige intelligentie laat Pascal Mariany zien dat AI geen technisch project is dat je uitrolt, maar een maatschappelijke en pedagogische keuze. Technologie raakt aan professionele oordeelsvorming, aan vertrouwen en aan verantwoordelijkheid. Wie bepaalt de kaders? Wie bewaakt menselijke waardigheid? Welk gesprek voeren we met elkaar over technologie — op het werk én thuis? En hoe zorgen we dat systemen ons versterken in plaats van vervangen?

Met het HEAR-model introduceert Mariany een mensgericht ontwerpkader voor werken met AI. Vanuit dit perspectief ontwerpt hij didactische AI-companions die denken ondersteunen in plaats van vervangen. Hij positioneert de Europese AI Act niet alleen als juridisch instrument, maar als richtinggevend ontwerpprincipe. Door pedagogiek, governance en emotionele veiligheid met elkaar te verbinden, schetst hij een samenhangende visie op een mensgericht AI-ecosysteem.

Geen hype. Geen angst. Maar een doordachte benadering van samenleven met technologie in een tijd waarin intelligentie niet langer uitsluitend menselijk is.

Voor onderwijsprofessionals, bestuurders, beleidsmakers en iedereen die verantwoordelijkheid draagt in een samenleving waarin AI steeds zichtbaarder wordt — op het werk én thuis.